همانگونه که ساکنان مناطق شهری در اغلب مواقع فشار تورمی بیشتری نسبت به روستائیان احساس می‌کنند. اما جالب‌تر اینکه رشد تورم حتی در میان اعضای یک خانواده نیز تأثیر متفاوتی دارد. بر اساس یک پژوهش جدید، در میان اعضای یک خانواده معمولا افرادی که نیاز بیشتری به بازار خرید داشته و درآمد کمتری نسبت به سایر اعضای خانوار دارند، فشار مضاعفی در مقابل رشد نرخ تورم احساس می‌کنند.

طبیعتاً در یک خانواده، کودکان به کالاها و خدمات زیادی نظیر خوراک، پوشاک، تفریح، خدمات بهداشتی، درمانی و تحصیلی و مراقبت‌های امنیتی  نیاز دارند که تأمین هر کدام از این نیازها برای خانواده هزینه‌زاست. از سوی دیگر کودکان به هیچ منبع درآمدی (بجز سهمیه مخارج عمومی خانواده) متصل نیستند، بنابراین فشار تورم اقتصادی روی دوش این گروه از اعضای خانواده بیشتر است.  

گزارش مرکز آمار ایران از تورم نقطه به نقطه خوراکی‌ها و آشامیدنی‌ها نشان می‌دهد در مرداد ۱۴۰۵ به ۵/۱۲۷ درصد رسیده است؛ رقمی که فاصله قابل‌توجهی با تورم عمومی ۸۹ درصدی کشور دارد. یعنی خانوارهای کشور طی مرداد امسال بطور میانگین ۵/۱۲۷ درصد بیشتر از مرداد ماه ۱۴۰۴ برای خرید کالاهای خوراکی و آشامیدنی هزینه کرده‌اند. قابل انکار نیست که در میان اعضای خانوار بیشترین نیازمند مواد خوراکی و آشامیدنی کودکان هستند، پس این گروه از افراد متحمل فشار تورمی بیشتری نسبت به سایر اعضای خانواده بوده‌اند.

نسل آینده به دلیل تورم اقتصادی و ناتوانی خانواده در تأمین هزینه معیشت، در دوره رشد خود با فقر موادغذایی درگیر شده و به‌گواه گزارش اصناف تأمین کننده اقلام غذایی در کشور، میزان دریافت کالری، پروتئین، آهن، روی ریز مغذی‌ها و هیدروکربورهای لازم برای رشد خانواده‌ها و به‌ویژه کودکان کمتر شده است. این شرایط می‌تواند بازدهی و راندمان نسل آینده را برای رشد و آموزش‌های فرهنگی و اجتماعی کاهش دهد و خسارت‌های جبران‌ناپذیری به جامعه فردا تحمیل کند.

 از طرف دیگر، کودکان در مرداد امسال نسبت به مرداد سال گذشته امکان دسترسی کمتری به تفریحات و خدمات فرهنگی داشته‌اند. این مساله در رشد شخصیتی و فرهنگی نسل آینده قطعاً تأثیر منفی دارد. حتی هزینه‌های آموزشی تحصیلی کودکان نیز در مرداد امسال نسبت به سال قبل رشد قابل‌توجهی داشته که در کاهش تأمین خدمات این حوزه مؤثر بوده است. در این میان هزینه کلاس‌های آموزشی مانند زبان و دروس علمی، دوره‌های ورزشی، کارگاه‌های هنری و غیره با رشد فزاینده‌ای مواجه شده است که والدین آنها را از تأمین این قبیل خدمات ناتوان کرده است.

به‌نظر می‌رسد، دولت ناگزیر است برای بهبود سطح زندگی افراد در جامعه فردا به تأمین هزینه‌های غذایی، بهداشتی و پرورشی کودکان بیشتر توجه کند.

اکنون دولت بطور ماهانه یارانه اندکی به مادران شیرده و خانوارهای دارای کودکان با فقرغذایی پرداخت می کند.  مشمولان دریافت این یارانه از سوی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با پایش ماهانه وزن و شرایط جسمی کودکان در مراکز بهداشتی و درمانی انتخاب می شوند. اما این رویه نمی‌تواند همه نیاز کودکان کشور به نیازهای غذایی، بهداشتی، درمانی، تفریحی، فرهنگی و آموزشی را تأمین کند. ادامه رشد نرخ تورم در ماه‌های آینده، کودکان بیشتری را درگیر فشار معیشتی خواهد کرد.

به همین دلیل لازم است برنامه جامع‌تر و مؤثرتری برای کمک به معیشت این گروه از افراد جامعه تدوین شود تا در سال‌های بعد با مشکلات اجتماعی و اقتصادی کمتری مواجه باشیم.